അടർന്നു വീണു കിടന്ന അക്ഷരങ്ങളെ അടുക്കി വച്ചു.... കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോ ഓരോ വാക്കിനായി അർഥം ഉണ്ടായി.... ആ അർഥങ്ങൾ ചില വാക്കിന്റ കടന്നു വരവോടെ ആണന്നു മാത്രം. അർഥം വന്ന പുറത്തെടുത്തു മാറ്റി നിർത്തിയപ്പോ വെറും അർത്ഥശൂന്യമായ ഒറ്റ പെട്ട വാക്കുകളായി തോന്നി. തോന്നലുകൾ മാത്രമല്ല അതായിരുന്നു സത്യം. അർത്ഥമുള്ള വാക്കുകളെ കുട്ടിയോജിപിക്കാൻ നോക്കി അവ വീണ്ടും അര്ഥശൂന്യം ആയി തന്നെ തുടന്നു. അകത്തുള്ള പാല വാക്കുകളെയും പുറത്തെത്തിച്ചു നോക്കി എന്നിട്ടും അർത്ഥശൂന്യം തന്നെ. പല ആവർത്തി നോക്കിയെങ്കിലും. മാറ്റമില്ലാത്തവനെ പോലെ നില്കുവായിരുന്നു. എങ്ങനെയോ തൂലികയിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി വാക്കുകൾക്കിടയിൽ പതിച്ചു. ഒളിഞ്ഞു നിന്ന അർഥങ്ങൾ ഓരോന്നായ് പുറത്തു വന്നു ആകെ വേണ്ടി വന്നത് ഒരു തുള്ളു മഷി. ഒരു കുത്ത്. ഫുൾ സ്റ്റോപ്പ്. ഓരോന്നിനെയും ഓരോന്നായി വേര്തിരികണ ഒരു ഒരു അക്ഷരം. അതിന്റ ആവശ്യകത വളരെ അത്യാവശ്യം ആണ്. ഒരു സ്റ്റോപ്പ് ഒരു എതിനോക്കിൽ. അടുത്തിലേക്കുള യാത്രയുടെ തുടക്കം. അതിന്റ അവസാനം എല്ലാം ഈ ഒന്നിൽ ഒതുങ്ങുന്നു.